Licht, liefde & tralala

Licht, liefde & tralala

Een onsterfelijke ziel – oneindig bewustzijn – met een menselijke ervaring. Dat was er eerst, daarna het aardse jasje: “Holy smoke, is dat zo?”

In de zomer van 2016 ontdekte mijn ex, papa van onze zoon, groene smoothies en de meditatie-app ‘Insight Timer’. We waren al een tijdje gestopt met het eten van vlees en dat, samen met de ‘smulties’ zoals wij ze noemden, had een diep reinigend effect. En het luisteren naar de verschillende meditaties versterkte deze innerlijke schoonmaak. Zo moedigden wij elkaar aan om een betere versie van onszelf te worden en vooral te doen wat bij ons paste als individu. Hij: muzikant, vond inspiratie in de leer van ‘Thich Nhat Hanh’, terwijl ik me toewijdde aan yoga en een opleiding in Sociaal Culturele en Maatschappelijke vorming. En samen mediteerden we in een zen-boeddhistische tempel waar de monnik ons begeleidde in de kunst van het ‘Gewoon zitten met dat wat er is’. Wat eenvoudig klinkt, maar een grote uitdaging bleek: het is zitten zonder afleiding, met al je gedachten, ongemakken en pijn.

read more…
Twee honden

Twee honden

Verdriet, een onderliggende drijfveer voor boosheid

Ik word boos en verdriet wanneer ik denk aan (seksueel) machtsmisbruik en het schrijnende feit dat er kinderen en volwassenen zijn die niet genoeg te eten hebben, waardoor ze geen kans hebben op een fatsoenlijk bestaan. Ook raakt het onrecht van racisme en discriminatie me diep: de haat en ongelijke kansen gebaseerd op huidskleur, afkomst, seksuele geaardheid, sociale status en netwerk. Zoals velen heb ook ik mijn ervaringen met discriminatie, en de impact ervan verdwijnt niet zomaar. Het nestelt zich in je onbewuste en komt zo nu en dan naar boven, om gezien te worden, gevoeld, getroost en om er expressie aan te geven. Enkele van mijn herinneringen schreef ik op.

read more…
Engels prinsesje

Engels prinsesje

Zelfdoding, is het te voorkomen?

Een jaarlijkse week (4-10 september), waarin suïcidepreventie centraal staat, benadrukt dat zelfdoding niet alleen een persoonlijk probleem is, maar ook een collectieve verantwoordelijkheid. Op een dag in 2007 dacht ik ook dat ‘er niet meer zijn’ de enige oplossing was. Gelukkig wist ik aan de greep van mijn donkerte te ontsnappen. Toch blijf ik me nog steeds betrokken voelen bij het gesprek over zelfdoding en de gedachten die daarmee gepaard gaan. Mijn hart gaat dan ook uit naar de dappere mensen die hun verhalen delen, de campagnes die dit rauwe onderwerp onder de aandacht brengen en de fondsenwerfinitiatieven die deze inspanningen mogelijk maken.

Hier deel ik mijn ervaring, waarbij ik vooral stilsta bij het verlies van een dierbare vriend. Zijn leven eindigde niet direct door zelfdoding, maar wel door zelfdestructie, voortkomend uit een mix van trauma en verslaving. Het is pijnlijk om te beseffen dat sommige mensen zoveel verdriet met zich meedragen, waardoor ze zichzelf verdoven met middelen die hen uiteindelijk fataal kunnen worden.

Laten we samen een omgeving creëren waarin mensen zichzelf kunnen zijn, hun emoties begrijpen en accepteren, en minder druk voelen om aan externe verwachtingen te voldoen. ♥️

read more…
De Stem

De Stem

Een ruimere bewustzijnswaarneming, of kortsluiting in je hoofd?

Als kind had ik al ervaringen die wat afwijken van het tastbare alledaagse, en dan bedoel ik niet het rondje zwieren in de zweefmolen. Sommigen praten over contact met een ongeziene wereld; paranormaal. Mijn uitleg is (nu): (spontane) afstemming op energieën die er ook zijn, en bij mij vertaald dat zich in woorden, beelden en geluiden. Soms was het verwarrend en maakte het me angstig, maar het wekte vooral mijn nieuwsgierigheid. De meeste ervaringen brachten (en brengen) me verder op mijn pad in spiritualiteit, persoonlijke ontwikkeling en zelfliefde: voelen van alles wat gevoeld en gezien wil(de) worden. DE STEM is zo’n ervaring, hier lees je mijn verhaal.

read more…
Runnaway Train

Runnaway Train

Horror is echt en Runnaway train laat dat – zonder het aan de verbeelding over te laten – zien.

“Goedemorgen, Goudenmorgen” – Met een luchtige jolige vaart begroet radio DJ Marisa haar luisteraars en spreekt de naam uit van het liedje dat ze zojuist draaide voor net wakker Nederland. “Runnaway train van Soul Asylum; dat was een grote hit in 1993” en vervolgens gaan we over naar de volgende track. Met een knoop in mijn maag en tranen achter mijn oogkassen zit ik in de auto, nog niet toe aan de vrolijke noot die nu is ingezet. Want, mijn in plaatjes, kleuren en geuren denkende mind blijft hangen in de op hol geslagen trein.

read more…
Blijf van mijn lijf

Blijf van mijn lijf

Boodschappen die uit de gedeelde koelkasten verdwenen. Vrouwen die hysterisch uit hun nachtmerries ontwaakten. Kwam het door hun angsten, verdriet en wanhoop; vertaald naar de beelden die hen achtervolgden? Kinderen die nog in hun bed plasten. Vrouwen die andere vrouwen en hun kinderen manipuleerden en pestten – waarschijnlijk – omdat ze zelf niets anders kenden dan dat. Mannen die achter het adres van het huis waren gekomen en zo een bedreiging vormden voor alle bewoners.

read more…
No Woman No Cry

No Woman No Cry

Een rastaman stapt zingend, begeleid op zijn gitaar mijn kant uit. Toeval? Of bestaat dat niet en is dit weer één van de synchronische rariteiten die ik vaker meemaak? ‘No Woman No Cry’ van Bob Marley zingt hij, terwijl hij me aankijkt. Hoe toepasselijk. Godver, dat komt binnen. Zou hij zien dat ik sta te huilen? Nee joh. Mijn tranen zijn van die tranen die je inslikt. Je kent ze wel. Tranen die je tegenhoudt, want als je ze op zo’n moment laat gaan dan weet je zeker dat het niet meer goed komt.

read more…
De grote verdwijntruc

De grote verdwijntruc

Een koffer, vrolijke weekendtas, lekkers voor onderweg en los speelgoed of een boekje in je hand: auto in, auto uit en ‘mind your step’ op weg naar de vertrekhallen. Je kent dit tafereel misschien nog wel uit je eigen kindertijd. Kriebels in je buik van het avontuur dat komen gaat. Mijn moeder was die dag niet in vakantiestemming, wel was ze nerveus, somber en afwezig. Maar dat was ze vaker vanaf de tijd dat ze samen was met onze nieuwe vader. Ik was acht toen ze hem ontmoette en mijn zus dertien. Hij kwam uit Egypte, de stad Alexandrië. Een groter contrast met hoe onze moeder leefde voor ze hem ontmoette kon er niet zijn. Ze stopte met dansen en het dragen van haar prachtige schoenen met hoge hakken. Ook stopte ze met werken en leek ze – ineens – meer waarde te hechten aan een gezinsleven. Hij was Moslim en zij verdiepte zich in de basis daarvan.

read more…
Kut maandag

Kut maandag

De dag begint al slecht omdat ik wist waarvoor ik was opgestaan. Niet zomaar een kutmaandag zoals ik de eerste dag na het weekend wel vaker ervaarde. En een ‘Manic Monday’ waarover Susanna Hoffs van de Bangles zingt is het ook niet, want dat is de dag die chaotisch en gejaagd verloopt. Zoals wanneer je onder een ladder doorloopt en je daarna moet uitwijken voor naar beneden vallende verfemmers en de zwarte kat die je pad kruist ‘miauw’. Nee, op deze maandag is mijn pech niet spontaan maar gepland. Het is 1 november 1999. De dag die mijn leven voorgoed zou veranderen, maar op wat voor manier wist ik toen nog niet.

read more…
DNA

DNA

Mijn vader was piraat. Reizend over zeeën jaagde hij zijn dromen en schatten na, en bleef zo weg van verantwoordelijkheid. Mijn moeder was hippie. Dansend vluchtte ze voor haar herinneringen en omarmde zo de liefde buiten haarzelf.

read more…