Engels prinsesje

Engels prinsesje

Zelfdoding, is het te voorkomen?

Een jaarlijkse week (4-10 september), waarin suïcidepreventie centraal staat, benadrukt dat zelfdoding niet alleen een persoonlijk probleem is, maar ook een collectieve verantwoordelijkheid. Op een dag in 2007 dacht ik ook dat ‘er niet meer zijn’ de enige oplossing was. Gelukkig wist ik aan de greep van mijn donkerte te ontsnappen. Toch blijf ik me nog steeds betrokken voelen bij het gesprek over zelfdoding en de gedachten die daarmee gepaard gaan. Mijn hart gaat dan ook uit naar de dappere mensen die hun verhalen delen, de campagnes die dit rauwe onderwerp onder de aandacht brengen en de fondsenwerfinitiatieven die deze inspanningen mogelijk maken.

Hier deel ik mijn ervaring, waarbij ik vooral stilsta bij het verlies van een dierbare vriend. Zijn leven eindigde niet direct door zelfdoding, maar wel door zelfdestructie, voortkomend uit een mix van trauma en verslaving. Het is pijnlijk om te beseffen dat sommige mensen zoveel verdriet met zich meedragen, waardoor ze zichzelf verdoven met middelen die hen uiteindelijk fataal kunnen worden.

Laten we samen een omgeving creëren waarin mensen zichzelf kunnen zijn, hun emoties begrijpen en accepteren, en minder druk voelen om aan externe verwachtingen te voldoen. ♥️

read more…
Runnaway Train

Runnaway Train

Horror is echt en Runnaway train laat dat – zonder het aan de verbeelding over te laten – zien.

“Goedemorgen, Goudenmorgen” – Met een luchtige jolige vaart begroet radio DJ Marisa haar luisteraars en spreekt de naam uit van het liedje dat ze zojuist draaide voor net wakker Nederland. “Runnaway train van Soul Asylum; dat was een grote hit in 1993” en vervolgens gaan we over naar de volgende track. Met een knoop in mijn maag en tranen achter mijn oogkassen zit ik in de auto, nog niet toe aan de vrolijke noot die nu is ingezet. Want, mijn in plaatjes, kleuren en geuren denkende mind blijft hangen in de op hol geslagen trein.

read more…
No Woman No Cry

No Woman No Cry

Een rastaman stapt zingend, begeleid op zijn gitaar mijn kant uit. Toeval? Of bestaat dat niet en is dit weer één van de synchronische rariteiten die ik vaker meemaak? ‘No Woman No Cry’ van Bob Marley zingt hij, terwijl hij me aankijkt. Hoe toepasselijk. Godver, dat komt binnen. Zou hij zien dat ik sta te huilen? Nee joh. Mijn tranen zijn van die tranen die je inslikt. Je kent ze wel. Tranen die je tegenhoudt, want als je ze op zo’n moment laat gaan dan weet je zeker dat het niet meer goed komt.

read more…
Kut maandag

Kut maandag

De dag begint al slecht omdat ik wist waarvoor ik was opgestaan. Niet zomaar een kutmaandag zoals ik de eerste dag na het weekend wel vaker ervaarde. En een ‘Manic Monday’ waarover Susanna Hoffs van de Bangles zingt is het ook niet, want dat is de dag die chaotisch en gejaagd verloopt. Zoals wanneer je onder een ladder doorloopt en je daarna moet uitwijken voor naar beneden vallende verfemmers en de zwarte kat die je pad kruist ‘miauw’. Nee, op deze maandag is mijn pech niet spontaan maar gepland. Het is 1 november 1999. De dag die mijn leven voorgoed zou veranderen, maar op wat voor manier wist ik toen nog niet.

read more…
DNA

DNA

Mijn vader was piraat. Reizend over zeeën jaagde hij zijn dromen en schatten na, en bleef zo weg van verantwoordelijkheid. Mijn moeder was hippie. Dansend vluchtte ze voor haar herinneringen en omarmde zo de liefde buiten haarzelf.

read more…