No Woman No Cry

No Woman No Cry

Een rastaman stapt zingend, begeleid op zijn gitaar mijn kant uit. Toeval? Of bestaat dat niet en is dit weer één van de synchronische rariteiten die ik vaker meemaak? ‘No Woman No Cry’ van Bob Marley zingt hij, terwijl hij me aankijkt. Hoe toepasselijk. Godver, dat komt binnen. Zou hij zien dat ik sta te huilen? Nee joh. Mijn tranen zijn van die tranen die je inslikt. Je kent ze wel. Tranen die je tegenhoudt, want als je ze op zo’n moment laat gaan dan weet je zeker dat het niet meer goed komt.

read more…
Kut maandag

Kut maandag

De dag begint al slecht omdat ik wist waarvoor ik was opgestaan. Niet zomaar een kutmaandag zoals ik de eerste dag na het weekend wel vaker ervaarde. En een ‘Manic Monday’ waarover Susanna Hoffs van de Bangles zingt is het ook niet, want dat is de dag die chaotisch en gejaagd verloopt. Zoals wanneer je onder een ladder doorloopt en je daarna moet uitwijken voor naar beneden vallende verfemmers en de zwarte kat die je pad kruist ‘miauw’. Nee, op deze maandag is mijn pech niet spontaan maar gepland. Het is 1 november 1999. De dag die mijn leven voorgoed zou veranderen, maar op wat voor manier wist ik toen nog niet.

read more…