Een ruimere bewustzijnswaarneming, of kortsluiting in je hoofd?

Als kind had ik al ervaringen die wat afwijken van het tastbare alledaagse, en dan bedoel ik niet het rondje zwieren in de zweefmolen. Sommigen praten over contact met een ongeziene wereld; paranormaal. Mijn uitleg is (nu): (spontane) afstemming op energieën die er ook zijn, en bij mij vertaald dat zich in woorden, beelden en geluiden. Soms was het verwarrend en maakte het me angstig, maar het wekte vooral mijn nieuwsgierigheid. De meeste ervaringen brachten (en brengen) me verder op mijn pad in spiritualiteit, persoonlijke ontwikkeling en zelfliefde: voelen van alles wat gevoeld en gezien wil(de) worden. DE STEM is zo’n ervaring, hier lees je mijn verhaal.

“Ga je met me mee? – Ik wil je iets laten zien.”

Die nacht sliep ik bij een vriendin samen met een andere vriendin, de volgende dag zouden we naar de paranormale beurs gaan. Blijkbaar was ik toen al geïnteresseerd in alles wat niet down to earth is, en Tarot en Astrologie trokken vooral mijn aandacht. Ik had geen idee wat er nog meer was, dat zou ik daar gaan ontdekken. Om 9 uur werd ik wakker, dat wist ik want ik keek op de klok. Wat er daarna gebeurde ging rap, in een flits en uit het niets was daar ‘de stem’. Van een vrouw. Alleen haar stem: vriendelijk en helder.

Als kind was ik gevoelig. Voor de emoties van anderen, voor sferen en voor de sensaties van wisselende temperaturen, die ervaarde ik intens. Vooral kou vond ik vreselijk: mijn vingers en tenen kleurden dan blauw en grauw en warmden vervolgens niet meer op. Met mijn deels Caraïbische afkomst is het misschien niet vreemd dat ik meer van de zomer houd dan van de winter, maar het voelen van kou en warmte ervaarde ik ook bij mensen en in ruimtes. Ook had ik ervaringen die ik niet kon verklaren, een aantal keren was dat overdag. Opeens leek de tijd en de omgeving dan stil te staan en vervolgens speelde zich er een verhaal af in een omgeving met personages die ik niet kende: Kun je je dat voorstellen?

Mijn dromen waren intens: over verdrinken, worstelen met slangen, vluchten en vuur. En altijd was er de angst om iemand waarvan ik hield te verliezen – vooral mijn moeder – tot ver in mijn twintiger jaren heb ik die angst gehouden. Familieleden zeiden dat ik ‘te gevoelig’ was, maar in werkelijkheid ervaarde ik gewoon letterlijk de energie, stemming en gedachten van andere mensen.

Wat bedoelde ze met mij iets laten zien? Hoe en waar was zij dan? Poeh, ik was nieuwsgierig en tegelijk bang. Om mijn angst te maskeren vroeg ik haar – de stem –  of we wel op tijd thuis zouden zijn: mijn vriendin en ik zouden immers naar de paranormale beurs gaan. “Je bent er nog niet klaar voor, het is goed” antwoordde ze op een even rustige en vriendelijke toon. En daarna was het moment voorbij, de stem was weg. Ik wilde mijn vriendinnen roepen maar ze hoorden me niet. Ik riep nog een keer en nu kwam er verstaanbaar geluid uit mijn keel en mond, en hoorden zij mij ook. Op de klok was het 9:05 uur. Vijf minuten later.

Natalie

(Art Ilonka @Ilonka Modderkolk)